شما را - اى بهترين كسانى كه آنان را آواز دهند - آوا مىدهم اى خاندان پيامبر برگزيده و اى درفش راهنمائى ! فردا - در آنجا كه مىايستم - به سوى شما مىنگرم . ، به خدا سوگند من فردا هراسى از آتش ندارم زيرا شما - اى دودمان ستوده ترين پيامبران ، احمد ! - سرپرستان كاريد و اكنون دست برداشته شما را مىخوانم كه - اى تبار محمد ! - دست مرا بگيريد و جز شما كيست كه در روز رستاخيز به ميانجىگرى گنهكاران برخيزد ؟ ، » چنان كه گفتيم استاد احمد نحوى با نهادن سه نيم بيت بر سر هر بيت از چكامهء برسى ، آنها را در سروده‌هاى پنج پاره اى خويش گنجانده كه خود چكامه و افزونىها را آورديم ؛ پسر نحوى - استادهاى در گذشته در 1235 - نيز با سروده‌هاى برسى كارى همانند پدر كرده و اين هم بند نخست از فر آورد تلاشش : ‹ 20 › « هر كس فرزندان ستوده ترين پيامبران - احمد - را خشنود بدارد رستگار است - همان پيشوايان راستينى را كه براى رهائى به آنان خرسندى داده‌ايم - ‹ 21 › خنك آنكه در راهنمائى خويش از آنان وام بخواهد . آنانند گروهى كه در چهرهء ايشان فروغ پيامگزارى مىدرخشد و نشانه‌هاى پيشوائى پرتو افشانى مىكند . » و هم برسى است كه دربارهء خاندان پاك پيامبر - درودهاى خدا بر ايشان - گويد : ‹ 22 › « بايسته‌ها و شايسته‌ها و داستان من شمائيد و همهء هر چه دارم از شما است آن گاه كه نماز مىگزارم رو به سوى شما دارم و چون بر آستان شما مىايستم پيشوائى مىيابم